me,myself and mcgranger's story

เช้าวันหนึงอากาศสดใส แสงแดดอ่อนๆสาดส่องผ่านเข้ามาในหน้าต่างบ้านของผู้คนที่ยังนอนหลับตาพริ้ม เคลิบเคลิ้มไปกับฝันลมๆแล้งๆเมื่อคืน...ใช่ วันนี้เป็นวันอาทิตย์ วันโปรดของใครหลายๆคน เนื่องจากเป็นวันที่เราไม่ต้องตื่นเช้า ไม่ต้องใช้สมองหรือแรงงาน(มากเท่าวันอื่น) ไม่ต้องรีบไปไหน หรือพูดง่ายสั้นๆไม่ต้องเวิ่นเว้อมาก ก็คือเป็นวันหยุดนั่นเอง แต่โชคร้ายที่ข้อกำหนดว่าวันอาทิตย์เป็นวันหยุดนั้นดันเสนอไม่ผ่านสภาของเหล่านกน้อยพวกนั้น ที่ยังคงบินออกหาอาหาร ทำงานทำการอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเลย นกน้อยเหล่านั้นบินกันเป็นหมู่ ในหมู่นึงก็มีกลุ่มย่อยๆ หรือ บ้างก็เป็นคู่ บางตัวขี้อายหน่อยก็บินรั้งท้ายตัวเดียว นกน้อยขนสีน้ำตาลแดงตัวจิ๋วนั้นก็เช่นกัน มันบินอยู่ท้ายแถวอย่างเอื่อยๆ ไม่ใช่ว่ามันเป็นนกขี้อาย หรือ ขี้เกียจหรืออะไรหรอก เพียงแต่ว่าปีกมันเล็กกว่าตัวอื่นเค้า ก็เลยบินได้ความเร็วจำกัดหน่อย เจ้านกน้อยบินไปเรื่อยๆ แม้ว่าพยายามเร่งกระพือเท่าไหร่ก็เหมือนจะเหนื่อยเปล่า ยิ่งห่างออกห่างออกจากฝูงมากขึ้น เขาจึงตัดสินใจหยุดพักซักครู่แล้วค่อยหาทางกลับภายหลัง เจ้านกน้อยกระพือปีกจิ๋วๆของมันมาหยุดที่กิ่งไม้ที่ใกล้ที่สุดตรงนั้น เขาวางเท้าน้อยๆลงบนพื้นผิวหยาบกระด้างนั้นอย่างนุ่มนวล สายตามองตรงไปยังทัศนียภาพตรงหน้า...หอคอยสูงชัน ดูลึกลับ และเก่าแก่มาก ด้านล่างของหอคอยเต็มไปด้วยไม้หนามมากมาย และท่ามกลางสีเขียวนั้น สิ่งที่ดูกลมกลืนไปกับเหล่าแมกไม้กลับเป็นสิ่งที่ทำให้เจ้านกน้อยตกใจแทบสิ้นสติ มันคือร่างของมังกร...มังกรเป็นๆ นอนน้ำลายยืด เกลือกกลิ้งอยู่ตามพื้นอย่างสบายอารมณ์...มองผ่านจากเจ้ามังกร นกน้อยก็เหลือบตาขึ้นไปมองที่หน้าต่างบนยอดหอคอยนั้น เขาเห็นร่างหนึ่งกำลังหลับใหล ร่างนั้นฟุบหน้าลงเสมอของหน้าต่าง ด้วยความสงสัย บวกกับแรงดึงดูดบางอย่างทำให้เจ้านกน้อยตัดสินใจที่จะบินเข้าไปดูให้เห็นกับตา เขาพยายามบินให้สูงและเบาที่สุด เพื่อเลี่ยงจากเจ้ามังกรด้านล่าง มาเกาะยังขอบหน้าต่าง เมื่อเขาพิจารณาดูร่างที่กำลังหลับใหลอยู่อย่างถ้วนถี่ ก็พบว่า ร่างนั้นคือ..

"สาวน้อย เธอมานอนหลับใหลอะไรอยู่ตรงนี้"เจ้านกน้อยเอ่ยปากถาม ร่างนั้นได้ยินเข้าก็ค่อยๆดันตัวขึ้นมาอย่างงัวเงีย หน้าตาบ่งบอกความไม่พอใจที่ถูกปลุก แต่พอเริ่มได้สติแล้วก็ตอบคำถามนกน้อยแต่โดยดี
"ชั้นก็หลับใหลตรงนี้ เช่นนี้ทุกคืนนั่นแหละ ชั้นอาศัยอยู่ที่นี่"
"งั้นหรือ แล้วเหตุใดเธอจึงไม่ไปนอนที่เตียงนุ่มสบายเหมือนมนุษย์ผู้อื่นเค้าละ"เจ้านกน้อยถามอย่างสงสัย
"ก็เพราะว่าชั้นไม่เหมือนผู้อื่นไงละ และที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านของชั้น"
"งั้นยิ่งแปลกใหญ่เลย แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ทำไมละ"
"ก็เพราะว่าชั้นไปไหนไม่ได้น่ะสิ ชั้น'ถูกสาป'ให้อยู่ที่นี่มา 19 ปีแล้ว และที่ชั้นมาหลับใหลที่หน้าต่างนี่ก็เพราะชั้นเผลอหลับไปตอนกำลังนั่งรอใครคนนึงอยู่"สาวน้อยกล่าวตอบอย่างยืดยาว เพื่อให้ครอบคลุมคำถามทั้งหมดของนกน้อย แต่ก็ไม่วายที่เจ้านกขี้สงสัยจะถามต่อ  

 "เธอ'ถูกสาป'เหรอ แล้วเธอรอใครอยู่ละ คนที่จะมาถอนคำสาปใช่มั้ย แล้วเค้าเป็นใครละ"
"นกน้อย เธอนี่..ช่างสงสัยจริงนะ แต่ชั้นจะบอกให้ก็ได้ คนที่จะมาถอนคำสาปให้ชั้นคือ เจ้าชาย"
"เจ้าชายไหนอะ"
"ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าเป็นเจ้าชาย คือคนไหนก็อได้ที่ฝ่าฟันอุปสรรคเข้ามาช่วยปลดปล่อยชั้นออกจากหอคอยแห่งนี้ได้"
"โหๆๆ..เหมือนในนิทานเลย งั้นถ้าเธอรอเจ้าชายมาช่วย เธอก็เป็นเจ้าหญิงน่ะสิ" สาวน้อยพยักหน้าทีนึง แต่แล้วก็สั่นหน้าอีกที เจ้านกน้อยขมวดคิ้วอย่างงงสุดๆ
"คือ..ชั้นจะกลายเป็นเจ้าหญิงก็ต่อเมื่อออกไปจากที่นี่ได้น่ะ เพราะฉะนั้นตอนนี้เรียกว่า ไม่เชิงดีกว่า"
"อืม แล้วตอนนี้เจ้าชายยังไม่มาเหรอ"
"ก็มีมาแล้วน่ะนะ แต่ว่าพวกเค้าทำไม่สำเร็จ"
"เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา พวกเขาถูกเจ้ามังกรน้ำลายยืดนั่นกินเอาหรือ"เจ้านกน้อยถามเสียงหลง
"เปล่าหรอก มังกรนั่นน่ะยังไม่เคยต้องออกโรงเลยด้วยซ้ำ..เจ้าชายพวกนั้นน่ะ บางคนแค่เห็นหน้าเจ้าหญิงก็เดินกลับแล้ว "
"ใจร้ายจัง เธอก็ออกจะ..ดีนะ หน้าตาติดตลกไปนิดนึงเอง"เจ้านกน้อย(พยายาม)พูดเสียงใส สาวน้อยเล่าต่อ
"อืม นอกจากนั้น บางคนที่ท่าดีหน่อย เหมือนจะเดินผ่านประตูเข้ามาแล้ว แต่ก็ใจร้อนไปพบรักกับทหารหนุ่มล่ำซะแทน บางคนก็มาสนุก แบบเหมือนมาเล่นกีฬาน่ะ ออกกำลังกาย เหนื่อยแล้วกลับ..."
"น่าสงสารจริงๆเลย"
"นั่นละ ชั้นก็เลยปฎิญาณไว้ตั้งแต่เมื่อคืนว่า ถ้าภายในวันนี้ยังไม่มีเจ้าชายมาละก็ ชั้นจะปลดปล่อยตัวเอง"
"ทำอย่างนั้นได้ด้วยหรือ"นกน้อยทำหน้าประหลาดใจ
"ไม่รู้เหมือนกัน แต่ชั้นคิดจะลองเสี่ยงดู ชั้นเบื่อที่จะนั่งรอคอยแล้ว ชั้นไม่อยากไว้ผมยาวแบบราพันเซลเพื่อที่จะลากเค้าขึ้นมา หนักจะแย่"
"เธอก็นอนรอเฉยๆสิ"
"ไม่เอาหรอก นอนรอเฉยๆคนเดียวแบบเจ้าหญิงนิทรา เบื่อจะแย่"
"อยากได้เพื่อนหรอ ชั้นลองไปชวนพวกชั้นมาเยี่ยมเธอก็ได้นะ"
"ไม่เอาละ ชั้นไม่ใช่สโนไวท์นะ จะได้อยู่กับสิ่งมีชีวิตเล็กๆ.."
"แล้วเธอจะไปเองจริงเหรอ มังกรนั่นน่ากลัวมากเลยนะ"
"ก็ดีกว่าอยู่เฉยๆนะ ลองเสี่ยงดูซักครั้ง ไม่แน่ว่าแทนที่จะเป็นเจ้าชาย ชั้นอาจจะได้ความช่วยเหลือจากทหารหนุ่มล่ำบางคนแทนก็ได้นะ"
"อืม ก็อาจเป็นได้"
"หรือบางที พ่อมดที่สาปชั้นไว้ อาจเป็นเจ้าชายลึกลับ เป็นเจ้าชายอสูรที่ต้องได้รับการปลอบโยนจากชั้นถึงจะคืนร่างก็ได้"
"อืม ก็อาจเป็นได้นะ"
"หรือบางที เจ้ามังกรนั่น อาจเป็นเนื้อคู่ของชั้นก็ได้"
"อืม...ชั้นว่าเธอชักจะเพ้อเจ้อใหญ่แล้วละ"
"นั่นสินะ"สาวน้อยถอนหายใจเบาๆก่อนมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเศร้าสร้อย
"เธออยากให้ชั้นช่วยอะไรมั้ยละ เก็บของ เตรียมอาวุธป้องกันตัว หรืออะไร ชั้นยินดีนะ"
"เรื่องข้าวของชั้นจัดการไว้แล้วล่ะ ส่วนอาวุธก็ว่าจะหยิบกระทะ ตะหลิวแถวนี้ไป คงใช้ประโยชน์ได้พอควรเลยทีเดียว.."
"แล้วไม่มีอะไรให้ชั้นช่วยเลยหรือ ถึงตัวเล็กแต่ชั้นก็ช่วยได้นะ"
"ชั้นจะยินดีมากถ้าเธอช่วยหาแผ่นป้ายมาแขวนที่รั้วหน้าที่นี่"
"แผ่นป้ายอะไรเหรอ"
"แผ่นป้ายแบบไหนก็ได้ที่มีข้อความว่า'หอคอยว่าง ราคาถูก สนใจ ติดต่อ08-xxxx-xxxx'ประมาณนี้"
"อ๋อ ได้เลย สบายมาก แล้วมีอะไรให้ช่วยอีกมั้ย" นกน้อยเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร สาวน้อยหันมามองนกน้อยอย่างซึ้งใจ แล้วจู่ๆตาหล่อนก็เบิกโพลงขึ้นเหมือนกับนึกอะไรขึ้นมาได้

"เธอคิดว่า ถ้าชั้นจูบเธอ เธอจะกลายเป็นเจ้าชายมั้ย"
....ยังไม่ทันสิ้นเสียงของสาวน้อย เจ้านกก็บินหายไป...

edit @ 1 Jan 2008 01:08:35 by mcgrangersam