me,myself and mcgranger's story

..คุณเชื่อมั้ยว่านางฟ้ามีจริง....

ชั้นเชื่อ.. ชั้นเชื่อ..

 22 ตุลาคม ปี 1999 หลังจากฤดูใบไม้ร่วงผ่านไปแล้ว ก็มาถึงฤดูหนาวอันแห้งแล้ง เยือกเย็น เป็นฤดูที่ชั้นไม่ชอบสักเท่าไหร่ เพราะมันทำให้ชั้นรู้สึกโดดเดี่ยว อ้างว้างอย่างประหลาด เมื่อเห็นถนนโล่งเตียนไร้คนเดินนั้น สำหรับชั้นแล้วนี่เป็นเวลาสำหรับการหยุด ..หยุดการกระทำทุกอย่างที่ผ่านมาตลอดทั้งปี เป็นจุดจบของความเหน็ดเหนื่อยจากการใช้ชีวิต 

...แต่สำหรับบางคน เช่นใครคนหนึ่งที่ชั้นเคยรู้จัก...นี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการแสวงหาความหมายของชีวิตก็เป็นได้ 

"เฮเทอร์ ที่พายมะนาวของชั้นเป็นแบบนี้...ฝีมือเธอใช่มั้ย "เสียงหนึ่งดังขึ้นทำเอาทุกสายตาหันมาทาง"ที่เกิดเหตุ"แทบจะพร้อมกัน เจ้าของเสียงมีสีหน้าแสดงถึงความไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง มือหนึ่งของหล่อนถือถาดซากพายมะนาวที่เป็นหลักฐานไว้ อีกมือจับยึดแขนของคู่กรณีแน่นเพื่อไม่ให้หนีระหว่างกำลัง"สอบสวนคดี" 

"ชั้นเปล่านะ ร๊อกซ เรื่องอะไรมาโทษชั้น เธอห่วยเองรึเปล่า"เสียงแหลมเล็กตอบปฎิเสธอย่างทันควันพร้อมกับพยายามดึงแขนออกด้วยสีหน้าบึ้งตึงไม่แพ้คนที่ชื่อรอกซี่เลย  

"ตายแล้ว..ทำไมเธอถึงหยาบคายอย่างนี้นะ...เธอต้องขอโทษชั้นเดี๋ยวนี้ เด็กน้อย"

"อย่ามาเรียกชั้นว่าเด็กน้อยนะ...และชั้นก็จะไม่ขอโทษเธอ แบร้..."เมื่อเฮเทอร์ดึงแขนของเธอออกมาได้สำเร็จ ก็รีบถอยห่างออกมา พร้อมกับแลบลิ้นปริ้นตาใส่รอกซี่ ก่อนจะวิ่งหนีไป

"ให้ตายสิ เด็กสมัยนี้..ทำไมชั้นต้องมาทนอะไรแบบนี้ด้วยนะ"เด็กสาวบ่นด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายสุดๆ  

"เอาน่า รอกซ เฮเทอร์ยังเด็กอยู่ เพิ่ง 7 ขวบเองอย่าไปเอาอะไรกับเธอมากนักเลย"

"ไม่ได้หรอก อเล็กซ์ ชั้นน่ะมีหน้าที่ต้องดูแลเด็กๆพวกนี้นะ...นี่ถ้าคุณป้ารู้เข้าว่ายัยตัวแสบนั่นทั้งปากจัดทั้งขี้ขโมย คนที่จะแย่ก็คือชั้น"

"อย่าจริงจังนักสิ เธอเป็นพี่เลี้ยง ไม่ใช่แม่ของพวกเขาซะหน่อย"

"ก็นั่นนะสิ...ชั้นอายุ 13 เองนะ เด็กอายุ 13 คนอื่นน่ะไม่มีใครมานั่งทำอย่างชั้นหรอก"

""

..เด๋วค่อยต่อนะ...ง่วง+เมื่อย